شهر هوشمند

fanavari-az-8809-450

شهر هوشمند چیست؟

مفهوم شهر هوشمند به نظر مبهم می آید. اول، به خاطر این حقیقت است که راه های زیادی برای هوشمند بودن وجود دارد. دوم، به این خاطر است که از این مفهوم به عنوان ابزاری برای ارتقاء موقعیت ها و زندگی شخصی استفاده می شود در حالی که بایستی به عنوان یک استراتژی برای هوشمند تر شدن مورد استفاده قرار گیرد. در واقع شاید اگر به جای این که به دنبال تعریف دقیق مفهوم شهر هوشمند باشیم، بگوئیم چه چیزی شهر هوشمند نیست راحت تر بتوان با مفهوم شهر هوشمند آشنا شد.

اول از همه یک شهر هوشمند نیست، هنگامی که، همه چیز در آن به مقدار زیاد هست. زیادی ماشین ها، مصرف زیاد غذا، آب، انرژی و….
یکی از نشانه های عدم پایداری یک شهر، عدم وجود منابع کافی است. اما منابع پسماند شهری بایستی به عنوان ورودی برای تولید و یا منبع انرژی مورد استفاده قرار گیرد. پسماند شهری بایستی ابتدا تبدیل شوند و سپس به صورتی پایدار از آن ها استفاده شود.
دوما، یک شهر هوشمند نیست، هنگامی که شبکه های مختلفی که در درون این شهر وجود دارند قادر نیستند تا با یکدیگر از طریق یک سیستم ارتباط برقرار کنند و با هم همکاری و تعامل داشته باشند. به عنوان مثال هنگامی که شبکه توزیع برق قادر به برقراری ارتباط با وسایل الکتریکی در درون شهر نباشد چگونه می توانند متوجه شوند که بهترین زمان مصرف انرژی چه زمانی است؟ هم چنین هنگامی که پارکینگ های موجود در سطح شهر به دستگاه های هوشمند پارک متر مجهز نباشد، چگونه رانندگان می توانند متوجه شوند که در چه مکانی می توانند خودرو های خود را پارک کنند؟
سوم، یک شهر هوشمند نیست، هنگامی که سیستم ها و شبکه های موجود در آن ایستا باشند و پویایی در این سیستم ها وجود نداشته باشد. منتظر بودن در صف بلندی از ترافیک در ساعات پر تردد، هوشمندی نیست، بلکه هوشمندی وجود کمتر اتومبیل و تحرک و جا به جایی بیشتر است. یکی از مشخصه های شهر هوشمند سطح بالایی از تحرک است که اجازه می دهد تا مردم اطلاعات، انرژی، و سرمایه ها، به راحتی با یکدیگر در ارتباط باشند. نهایتا، یک شهر هوشمند نیست، هنگامی که تمامی ذینفعان در پروسه برنامه ریزی و تصمیم گیری که منجر به توسعه خواهد شد، حضور و دخالت نداشته باشند. شرکت های خصوصی، موسسات دانش محور و شهروندان همگی دانش ها و اطلاعات مفیدی در رابطه با شهر در اختیار دارند. شهری که از این حجم وسیع داده ها و اطلاعات استفاده نکند نمی تواند از دیگران آموزش و الهام بگیرد. در مقابل شهر هوشمند بر پایه اشتراک دانش و همکاری تمام سطوح جامعه استوار است. چنین جامعه ای، یک جامعه باز محسوب می شود که در آن یک فرد می تواند از ایده فردی دیگر استفاده کند، آن را توسعه دهد و در نهایت آن را به جامعه بازگرداند.
“سورن اسمید ینسن” عضو سازمان مرکزی معماری شهر “دنیش” این چنین می گوید:
“شهر حاوی بسیاری از اطلاعات ارزشمند است. شهروندان، سازمان ها، شرکت های حمل و نقل و شرکت های انرژی که هیچ کدام از آن ها دانش خود را به اشتراک نمی گذارند و آن را برای خود نگه می دارند که حقیقتا یک مانع برای شهر هوشمند محسوب می شود.”
چه چیزی شهر هوشمند را “هوشمند” می کند؟
حالا ما می دانیم که چه شهرهایی هوشمند نیستند، حالا می خواهیم بیشتر به ویژگی های شهر هوشمند بپردازیم. چیزی که اساس مفهوم شهر هوشمند است و چیزی که باعث ایجاد تفاوت بین شهر هوشمند و شهر پایدار می شود، استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) و فناوری های نوین در فرایند ایجاد شهر پایدار است. بنا به گفته “سورن اسمید ینسن” مفهوم شهر هوشمند برای تکثیر و زیاد کردن چیزی در سال ۲۰۰۹ شروع شد. “شاید ما قبل از سال ۲۰۰۹ هم با مفهوم شهر هوشمند مواجه شده باشیم اما، در آن زمان تنها این مفهوم در وبلاگ ها و رسانه ها و کنفرانس ها مطرح بود. “سورن اسمید ینسن” معتقد است که مفهوم شهر هوشمند به خاطر معروف شد که محدودیت هایی در روش های سنتی برای حرکت به سمت شهری پایدار وجود داشت. ” شهر هوشمند و شهر پایدار در مقابل یکدیگر نیستند. به نظر من، شهر هوشمند شیوه ای برای توسعه شهر پایدار است. این امکان پذیر است که با پیمودن راهی طولانی و با استفاده از روش های سنتی به شهری پایدار رسید اما به هر حال راه کارهای مبتنی بر تکنولوژی که بخشی تفکر شهر هوشمند است ضروری و اجتناب نا پذیر است.” به این ترتیب، شهر هوشمند همان اهداف شهر پایدار را خواهد داشت و با هم در یک مسیر طی طریق خواهند کرد.
چرا به شهر هوشمند نیازندیم؟
اول : رشد سریع فرآیند شهر نشینی در تمامی نقاط دنیا در حال اتفاق افتادن است. می توان گفت که هر هفته یک میلیون نفر از مردم مناطق غیر شهری به شهر ها نقل مکان می کنند. علت این مهاجرت وجود فرصت های شغلی و اقتصادی موجود در شهرها می باشد. در حقیقت حدود ۴ میلیارد نفر از ۷ میلیارد نفر جمعیت دنیا در شهر ها زندگی می کنند. این رقم انتظار می رود که تا سال ۲۰۵۰ به عدد ۶ میلیارد نفر افزایش پیدا کند.
در کنار مزایایی که تراکم شهری می تواند داشته باشد، شهر می تواند فرصت های بسیار خوبی ایجاد کند تا بسیاری از سیستم ها و شبکه ها را ادغام کند به عنوان مثال، زیر ساخت های حمل و نقل، آموزش و پرورش، کسب و کارها و ارتباطات. در نتیجه می توان زندگی پایدار تری ایجاد کرد. برای توسعه زندگی پایدار، “هوشمندی” و راه حل های مبتنی بر نوآوری مورد نیاز است. مفهوم “شهر هوشمند”، به منظور پاسخی به فرآیند شهرسازی، توسعه اقتصادی و افزایش درخواست برای زندگی پایدار توسعه یافته است. روند جهانی شهر نشینی و رشد جمعیت فشار زیادی بر روی شهرها وارد می آورد و به نظر نمی رسد که پایانی داشته باشد. با توجه به این که شهر ها به رشد خود ادامه می دهند بنابراین تاکید بر روی هوشمندی و ایجاد راهکاری پایدار امری ضروری است.
دوم: علت دوم شهر های هوشمند این است که شهرها در نقاط مختلف دنیا به قطب هایی برای اقتصاد جهانی تبدیل شده اند. پیش بینی می شود که تا سال ۲۰۲۵ حدود ۶۰۰ تا از بزرگترین شهر ها در جهان ۶۰ درصد از تولید ناخالص جهانی را خواهند داشت. علاوه بر این شهر ها نقشی حیاتی در حرکت به سمت اقتصاد دانش بنیان ایفا می کنند این به دلیل وجود توانایی های مختلف و گسترده ی افرادی است که در شهر ها زندگی می کنند. این به معنی وجود یک استخر متمرکز و مملو از دانش در درون شهر ها است که می تواند منجر به توسعه اقتصادی شود.
سوم : به خاطر ازدحام جمعیت و وجود گازهای گلخانه ای در درون شهرها حدود ۷۰ درصد از CO2 موجود در درون شهرها ایجاد می شوند. از طرفی شهرها مصرف کننده چیزی حدود ۸۰ درصد انرژی دنیا هستند پس این اهمیت دارد که برای حفظ سلامتی جامعه از خدمات و امکاناتی که شهر هوشمند در اختیار ما قرار می دهد استفاده کنیم. امکاناتی از قبیل حمل و نقل هوشمند و…. رشد جمعیت، اقتصاد، جامعه و محیط زیست می توانند هم چالش برانگیز باشند هم فرصت هایی را ایجاد کنند. از یک طرف شهرهای در حال رشد دنیا می توانند به راحتی دچار اختلال و بی نظمی شوند که می تواند منجر به تغییرات محیط زیست شود. از طرف دیگر، وجود انبوهی از مردم که در کنار یکدیگر به همزیستی می پردازند می تواند فوایدی برای جامعه داشته باشد. به عنوان مثال تراکم شهرها شاید اثرات مثبتی بر روی اقتصاد و آب و هوا داشته باشد چرا که نزدیک بودن فواصل منجر به جا به جایی کمتر و کاهش هزینه های حمل و نقل خواهد شد. مقدار کربن موجود در شهر نیویورک چیزی حدود ۳۰ درصد کمتر از کربن موجود در دیگر شهرهای ایالات متحده است. شهر مان هاتان نیز اثر کمتری از کربن دی اکسید در محدوده شهری خود نسبت به نیویورک دارد و علت آن تراکم بیشتر این شهر نسبت به نیویورک و دیگر شهرها می باشد.

لازم و ملزوم در ایجاد شهر هوشمند:
سه جنبه مهم شهر هوشمند عوامل نهادی، عوامل فناوری و عوامل انسانی هستند و در ادغام یکپارچه این سه عامل است که شش زمینه اصلی شهر هوشمند تحت عناوین جامعه هوشمند، اقتصاد هوشمند، دولت هوشمند، جابجایی هوشمند، محیط زیست هوشمند و زندگی هوشمند شکل می‌گیرد. از یک سو این شش زمینه ابزار کارآمد نمودن دولت در مدیریت و حکمروایی شایسته می‌باشند از سوی دیگر موفقیت شهر هوشمند به وسیله سرمایه و تکنولوژی نیست و وابسته به رهبری جامعه و همکاری درون گروهی تحت لوای حکمروایی شایسته شهری است. لذا الگوی توسعۀ پایدار به دگرگونی شالوده‌ای در سبک زندگی و حکمروایی جوامع جهان نیاز دارد.
اینترنت اشیا چیست؟ اینترنت در همه چیز و همه چیز در اینترنت با ذکر مثال
برای این که به درک بهتری از مفهوم اینترنت اشیا برسید، فروشگاهی را تصور کنید که دیگر به هیچ وجه نگران تمام شدن محصولاتش نیست، چون سیستم کنترل هوشمند انبار در هر لحظه از موجودی تمام محصولات مطلع است و حتی کار سفارش را نیز خود انجام می دهد. دنیایی را تصور کنید که در آن بتوان یخچال خود را طوری تنظیم کرد که وقتی تعداد تخم مرغ های درون آن به ۲ رسید، به صورت خودکار سفارش خرید تخم مرغ به فروشگاه نزدیک خانه تان ارسال شود، یا اینکه بتوانید روشن یا خاموش بودن اتو یا اجاق گازتان را به وسیله تلفن هوشمندتان از محل کار چک کنید.
استارتاپ های بسیاری تاکنون در این عرصه قدم گذاشته اند. شرکت های نو پای نست و بلاتریکس تنها دو نمونه بسیار کوچک در این میان هستند. این شرکت ها با عرضه محصولاتی نظیر ترموستات هوشمند، سنسور هوشمند تشخیص دود و کلید های برق هوشمند در مسیر تحقق اینترنت اشیا گام برداشته اند. به گفته موسسه تحقیقاتی ABIتا سال ۲۰۲۰ بیش از ۳۰ میلیارد دستگاه به صورت وایرلس به بخشی از اینترنت اشیا پیوسته اند. شرکت سیسکو هم یک سیستم شمارنده داینامیک ابداع کرده که به کمک آن می تواند تعداد اشیای متصل را تخمین بزند. از آینده لذت ببرید.
تا پیش از این تصور اغلب ما این بود که تنها این انسان ها هستند که قرار است با ابزارهایی که در اختیار دارند توسط شبکه اینترنت به هم متصل باشند، و شخصا از قابلیت های آن بهره ببرند. اما بیش از یک دهه است که مفاهیم جدیدی شکل گرفته و در چند سال اخیر در قالب یک سری محصولات هوشمند به بازار راه پیدا کرده. اکنون در مورد ایده ای صحبت می کنیم که بر اساس آن هر شیء فیزیکی قادر خواهد بود با اتصال به اینترنت یا به کمک سایر ابزارهای ارتباطی، با سایر اشیا تعامل داشته باشد.
اینترنت اشیا به این معنا است که بسیاری از وسایل روزمره مورد استفاده ما با اتصال به اینترنت، وظایف و اطلاعات خود را با هم و یا با انسان ها به اشتراک بگذارند. عبارت اینترنت اشیا، برای اولین بار در سال ۱۹۹۹ توسط کوین اشتون مورد استفاده قرار گرفت. او جهانی را توصیف کرد که در آن هر چیزی، از جمله اشیای بی جان، برای خود هویت دیجیتال داشته باشند و به کامپیوترها اجازه دهند آن ها را سازماندهی و مدیریت کنند.
برای این که اشیا با همدیگر و یا با شبکه اینترنت تعامل داشته باشند، لازم بود به شیوه ای به هم متصل شوند. شاید از همان ابتدا که کوین اشتون عبارت اینترنت اشیا را پایه نهاد، استفاده از چیپ های شناسایی مبتنی بر فرکانس های رادیویی موسوم به RFID را در ذهن داشت. در این فناوری از چیپ های کوچک و ارزان قیمتی استفاده می شود و به کمک آن ها اطلاعات از طریق امواج رادیویی برای چیپ های گیرنده ارسال می گردد. چیپ های گیرنده، اطلاعات را تفسیر کرده و با اتصال به اینترنت امکان استفاده از آن اطلاعات را در گستره ای عظیم و برای کاربردهای مختلف فراهم می کنند.
گرچه RFID هنوز با توجه به قابلیت های منحصر به فردش، به طور گسترده در جاهای مختلفی، نظیر درب های کنترل ورود و خروج و سیستم ترانزیت استفاده می شود، ولی فناوری های دیگری هم برای تحقق اینترنت اشیا وارد صحنه شده اند. برخی از آن ها مانند بارکدها از تکنیک های ساده تری استفاده می کنند و برخی از این فناوری هم مانند کدهای کیو آر، وای-فای و بلوتوث از تکنیک های جدیدتری بهره می برند.

پرداخت الکترونیک در حمل و نقل هوشمند (اتوبوسرانی)
پرداخت الکترونیکی کرایه در کشورمان از سال ۱۳۸۶ در اتوبوسرانی شهر تبریز مطرح گردید. پس از اتوبوسرانی تبریز در سایر شهرهای کشور به ترتیب ارومیه، اصفهان، شیراز، تهران و … کارتخوان‌های سیستم دریافت کرایه الکترونیکی به اتوبوس‌ها تجهیز شد. هم اکنون حدود ۷۰ شهر از شهرهای کشور به این سیستم مجهز هستند.
پروژه پرداخت الکترونیکی کرایه شهر تبریز یکی از بهترین و کاملترین پروژه های کارت بلیت سطح کشور می باشد.این پروژه علی رغم اینکه دارای نقاط قوت بسیاری است از نارساییهایی رنج می برد که عمده آن عدم ارتباط پروژه پرداخت الکترونیک با سایر پرداختهای الکترونیکی در شهر تبریز است.
شهری هوشمند است که تمامی سیستم های الکترونکی آن با هم ادغام شده و در تماس باشند حال آنکه، در شهر تبریز پروژه های خدماتی و پرداختی شهرداری به صورت جزیره ای انجام می پذیرد و یکپارچگی وجود ندارد. یکی از پیش شرطهای لازم جهت ایجاد شهر هوشمند یکپارچگی است.
هم اکنون ما در سیستم ملی و شهری با پدیده عجیبی به نام تعدد کارتهای الکترونیک روبرو هستیم. شاید بتوان به یقین گفت که هر فرد بالغ ایرانی حداقل ۵ کارت الکترونیک در کیف پول خود حمل می نماید. علاوه بر آن روز به روز بر تعدد این کارتها به شکل جزیره ای افزوده می شود به عنوان مثال کارت سوخت، کارت ملی، کارت پایان خدمت سربازی، کارت پارکینگ، کارتهای شتاب بانکی، کارت بلیت مترو، تاکسی، اتوبوس، کارتهای خدماتی بازیهای فوتبال، شهر بازی و ….از جمله کارتهایی هستند که به مردم تحمیل می شوند و مردم مجبورند از بابت این کارتها هزینه پرداخت کنند و در حفظ و نگهداری آن کوشا بشند.
اگر فردی کیف پول خود را گم نماید مجبور است به سازمانها و ارگانهای مختلف جهت صدور کارت المثنی خود مراجعه نماید و به بیانی گم شدن کیف پول برابر است با تحمیل مراجعات متعدد و وحشتناک به شهروندان!!!
تدبیر معماری ITS و IT کشور جهت رفع مساله مذکور چیست؟ آیا سیاستهای جاری و آتی به مشکل دامن می زنند یا آن را کنترل و اصلاح می کنند؟
شهر هوشمند شهریی است که در آن اجزا هماهنگ با هم کار کرده و پرداخت الکترونیک کرایه در حمل و نقل عمومی جزیی از نظام بزرگتر سیستماتیک و مدون است.
در یک تعبیر آینده نگارانه شهر خلاق نیاز به بازتعریف جامع‌تری دارد. در ادامه سعی داریم مروری بر قابلیتهای مهم این نوع از تعریف برای شهر خلاق – یا شهر نو آور – Innovative City – برسیم:
• مدیریت ثبت اختراعات و ایده‌های شهروندان
• مدیریت شرکتهای سرمایه گذاری شهری
• مدیریت کارآفرینی شهری
• مدیریت کسب و کارهای کوچک شهری SME ها
لازم به ذکر است عمده‌ی فعالیتهای تعریف شده در شهر خلاق به صورت اجرایی در مراکز رشد و کارآفرینی وابسته به دانشگاه‌ها و با جهت‌گیریهای مشخص خصوصی سازی، ایجاد صنایع کارگاهی، تعریف خوشه‌های صنعتی و هولدینگ‌‌های کسب و کاری در این مراکز و بخشهای مفصل‌تری با عنوان پارکهای علم و فناوری، دفاتر انتقال تکنولوژی و غیره به منظور ارتباط صنعت با دانشگاه تشکیل شده است. این رویه‌ها و بخشهای موجود در این زمینه می‌تواند مدل خوبی از لحاظ ضعف‌ها و قوتهای چنین سیستمهایی برای حوزه‌ی مهمی مانند حوزه‌ی مدیریت شهری محسوب شود. بدین روی از ایجاد پارک‌های علم و فناوری شهری تا فعالیتهای غیر انتقاعی مرتبط با موزه‌های علوم، نمایشگاه های خلاقیت هنری و غیره می‌توانند طیف گسترده‌ای از فعالیتهای شهر خلاق دراین زمینه باشند. مانند تمام مفاهیم شهر خلاق نیز در ایران با رویکرد گردشگری در قشم سخنان آغازین را عهده‌دار بوده‌است که در یادداشت‌های شهر خلاق به آنها پرداخته‌ایم
شهر دو ۲٫۰
شهر دو ۲٫۰ یکی از مفاهیم برخواسته از شهر هوشمند نیست. شهر دو معنایی وسیع تر و اجتماعی تر دارد. شهر دو شبیه مدینه ی فاضله افلاطون به نظر می رسد. مدینه ی فاضله ای که به کمک پیشرفتهای فناوری اطلاعات در شبکه های اجتماعی، آینده نگاری و تحلیل داده های بزرگ، باورپذیر تر به نظر می رسد.
شهر دو مفهومی فراتر از یک پروژه‌ی آینده نگاری ساده است. گرچه پروژه‌های آینده نگاری لزوما ساده و فقط پوشش دهنده‌ی حوزه‌ی خاصی از فناوری نیستند.
شهر دو برآمده از تامل سالیان شهرسازان، معماران، متخصصان شبکه‌های اجتماعی و تحلیل‌گران داده‌های بزرگ در فناوری اطلاعات است. یکی از دغدغه‌هایی که منجر به تعریف پارادایم شهر دو شده‌است، توسعه‌ی پایدار در علوم اجتماعی و در نتیجه‌ی آن مساله‌ی شهرسازی پایدار است که معماران و شهرسازان شاخص‌های اجرایی آنرا سالها پیش تعریف نموده‌اند. اما با مطرح شدن خواسته‌های آینده نگاری، شهر دو قصد دارد پیش بینی کاملی از شکل شهرهای آینده، برای شهروندان فراهم آورد. این خواسته به شکل چشم اندازی برای شهرهای آینده به عنوان محیطی سرزنده، امن و امیدوار برای زندگی و استفاده از منابع شهری در جهت تحقق این خواسته‌هاست. شهر دو ۲٫۰ باز تعریف شهر در رابطه با شهروندان برای داشتن ارتباط دانشی بهتر در زمینه‌ی شهر است.
شهر دو تعاریف و المانهای مختلفی دارد. برخی از مراجع فعال در این زمینه شهر دو را نسخه‌‌ای از شهر دانسته‌اند که از زوایای مختلف زیر قابل تعریف باشد:
شهر دو از یک منظر، یک شهر ارتباطی-Connected City- است
شهر ارتباطاتی چه امکاناتی دارد؟
شهر ارتباطی در یک مرور کلی دارای امکانات زیر است.
• امکان برگزاری انتخابات شورای شهر و محله‌ها
• امکان مدیریت فعالیتهای داوطلبانه در حوزه‌ی مدیریت شهری
• یکپارچگی فضای کسب و کار و تعریف راسته‌ی بازار در شهر
• کاربریهای توزیع و حمل و نقل درون شهری
• گذرهای شهری برای تردد عابرین به جهت استراحت و همچنین کاهش بار آلودگی هوا و ترافیک
• زیر ساخت لازم برای شهرها به عنوان جایی برای دانشجویان
• زیرساخت ارتباطی لازم برای گردشگری خارجی و داخلی
• زیر ساخت لازم برای برگذاری همایش و سمینارهای بین المللی با مدیریت ارتباطاتی تشریفات
شهر دو ۲٫۰ از یک وجه شهروندی، یک شهر خلاق به نظر می آید.
تعریف شهر دو به شکل خلاصه :
یکی از مهمترین اشتباهات مفهومی ما در حوزه‌ی فناوری اطلاعات، اشتباه گرفتن ERP یعنی – برنامه ریزی منابع به شکل فوق العاده‌ی آن است که در ایران اغلب با اتوماسیون اداری مخلوط شده است. اینکه شما یک مفهومی را به حداقل‌ترین شکل ممکن آن در فرهنگ سازمانی داشته باشید اشتباهی مهلک است. اثرات آن نیز به سادگی ناکارآمدی و سنگین بودن ارتباط مدیران سازمانی با این تکنولوژی است. در مورد شهر دو هم ممکن است عبارت ویکی پدیا که منابع خارجی مانند سایت TED که برنده‌ی جایزه‌ی شهر ۲٫۰ در سال ۲۰۱۲ شده است به نظر ناکارآمد و تقلیل یافته برسد. با این مقدمه و به طور خلاصه:
در ساده‌ترین شکل عملیاتی خود یک نوع از ویکی‌پدیا است که شهروندان، سیاست‌گذاران، متخصصان حوزه‌ی مدیریت شهری، شرکتها و سازمانهای مرتبط با مسایل شهری را با هدف بهبود شهرها و با استفاده از منابع بی پایان مردمی به معرض دید می‌گذارد. هدف این کار ساختن ابزارها و روشهای لازم برای مدیریت شهری است. این موضوع با ارائه‌‌ی بهترین مورد کاوی‌ها در حوزه‌ی شهری، ماموریت بهبود شهرها را به عهده خواهد داشت.

تحقق هدف شهر هوشمند با حرکت در جهت رفع نیاز های مردم
شاید درک این موضوع برای ما سخت باشد که چگونه می شود با رفع نیازهای مردم به تحقق هدف شهر هوشمند سرعت بخشید . برای اینکه بتوان به این سوال پاسخ داد در ابتدا باید نگاهی اجمالی تر به محور های شهر هوشمند انداخت . محور های شهر هوشمند عبارتند از : اقتصاد هوشمند ، مردم هوشمند ، دولت هوشمند ، تحرک هوشمند ، محیط هوشمند و زندگی هوشمند.
همانطور که از محور ها استخراج می شود کلیه برنامه ریزی ها برای دستیابی به هدف شهر هوشمند همسو با برطرف کردن نیاز های اصلی و اساسی مردم در حوزه های گوناگون می باشد . این محور ها به گونه ای هدف گذاری شده است که اگر هدفگذاری ها همسو با نیازهای مردم در نقاط مختلف دنیا نباشد ، دستیابی به هدف شهر هوشمند با مشکلات زیادی روبرو خواهد شد که می توان از شکاف دیجیتالی به عنوان یکی از مهمترین دلایل عدم تحقق سریع اهداف شهرهای هوشمند نام برد .
اگر ما برای دستیابی به هدف شهر هوشمند نیازسنجی های محلی و منطقه ای داشته باشید شاهد این موضوع خواهیم بود که نیازهای مردم در نقاط مختلف کاملا متمایز با یکدیگر خواهد بود و این امر به معنی این است که نیاز های مردم تحت تاثیر منطقه جغرافیایی و سبک زندگی آنها کاملا متفاوت خواهد بود و این امر نشان دهنده میزان اهمیت نیازسنجی قبل از اجرا و پیاده سازی پروژه های شهر هوشمند در نقاط مختلف دنیا می باشد .
در نگاهی مجدد به محور های شهر هوشمند ما شاهد این موضوع هستیم که ۲ مورد از این محور ها (مردم هوشمند و زندگی هوشمند ) مستقیم با مردم و سبک زندگی آنها وابسته است و این خود گواه این موضوع است که مردم و سبک زندگی آنان مهمترین رکن تحقق و دستیابی به هدف شهر هوشمند خواهد بود .
دلیل دیگری که می توان از آن نام برد این است که اگر تکنولوژی های ارائه شده برای دستیابی به هدف شهر هوشمند نیازسنجی نشده باشد و یا قبل از ارائه آموزش های لازم برای استفاده بهینه از آنها به مردم داده نشده باشد مردم هیچ گونه تمایلی به استفاده از آنها نخواهند داشت و این امر سبب عدم بهره گیری از این تکنولوژی ها می شود . نباید فراموش کرد که فناوری اطلاعات تنها به عنوان بستری برای تحقق شهر هوشمند است …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *