راهنمای خرید انواع چراغ شارژی ، چراغ قوه پیشانی و چراغ قوه پلیسی با برد دوکیلومتر یبا قیمت مناسب و ارزان

چراغ واژه‌ای با ریشه ی پارسی است. اصطلاح چراغ پیه‌سوز نخستین بار در هند بکار برده شد و در دوره ی تیموری برای تولید چراغ‌های فتیله‌ای یا چراغ‌های مهتابی به کار گرفته می‌شد. این چراغ‌ها در زمان سلطنت سلطان محمود ساخته شده بودند. از آن زمان در ایران به لامپ‌های پیه‌سوز معروف شدند. واژه‌ی چراغ از دو بخش'و'تشکیل شده است. 

از این چراغها در حمام استفاده می‌شده‌است و این بدان معناست که در زمان قدیم نه تنها پیه‌سوز مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است بلکه به جای آن از لامپ در روشنایی استفاده می‌کرده‌اند. ایرانیان با استفاده از این چراغهای پیه سوز روشنایی را در حمام خود بوجود می‌آورده‌اند. در هند در زمان قدیم نه تنها دیگهای روغن به عنوان چراغ استفاده می‌شدند بلکه در زمان قدیم از پیه یا روغن برای روشنایی استفاده می‌شده‌است. کلمه osteritis نیز به معنای چراغی است که روی دیگ روغن یا مشعل روشن می‌شده است. برای اولین بار در سال 1767 میلادی در کشور آلمان نیز از پیه‌سوز در روشنایی استفاده شده است.در زمان‌های قدیم، بیشتر شب‌ها، تاریکی شب و ترس از تاریکی در شب، از جمله عوامل اصلی برای دورکردن افراد از خانه به شمار می رفت. با گذشت زمان، به‌ویژه در شهرهایی مانند تهران، با تغییر روشنایی روز، و نیز نیاز به کاهش مصرف برق، این امر بیشتر تحقق یافت. اما استفاده از چراغ پیه سوز در شهرهای بزرگ و صنعتی، به دلیل وجود مواد آلاینده و سمی در محیط پیرامون آن ها، همواره با مشکلات گوناگونی روبه‌رو است. امروزه، بسیاری از شهرها و کارخانه‌ها برای رفع آلودگی محیط پیرامون خود، و نیز استفاده از نور، در طول روز و شب، نیاز به استفاده از چراغ پیه سوز یا شمع دارند. چراغ پیه سوز به دلیل وجود سوخت های فسیلی و مواد شیمیایی، بسیار سمی است و برای استفاده در شب، باید از آن اجتناب نمود. نخستین بار یوبیکوپنیتز درسال 1797 در ایالات متحده آمریکا از این چراغ استفاده کرد و چون مردم فکر می‌کردند که این وسیله برق تولید می‌کند، به اشتباه در ایران آن را روشنایی نامیدند و نام چراغ واژه‌ای پارسی و به معنای نور به معنای روشنایی است. این چراغ با یک لامپ برق کار می‌کند که خود آن را فتیله تشکیل می‌دهد. برای کار کردن آن احتیاج به یک فتیله است و این فتیله با ولتاژ بالا کار می‌کند. این انرژی توسط یک صفحه‌ی پلاتین با سوراخ‌های فراوان، و یک سیم نازک به مدار الکتریکی منتقل می‌شود. چون این نور بدون انرژی ذخیره شده است، جریان به‌صورت مداوم وجود خواهد داشت. نور این چراغ از طریق برق به چراغ می‌تابد.این لامپ به صورت استوانه ای بود، و به سمت بالا آویزان می‌شد که در نتیجه این فرایند فتیله می‌چرخید و فتیله روشن می‌شد. از دیگر کاربردهای اولیه این چراغ‌ها استفاده در چراغ قوه بود. این چراغ‌ها به صورت استوانه‌های استوانه‌ای ساخته می‌شد و در نتیجه فتیله می‌چرخید و فتیله روشن می‌شد. استفاده از پیه‌سوز در ایران از حدود 200 سال پیش آغاز شد، تا اینکه در اروپا شمع را با استفاده از سرب آتش می‌زدند و سپس آن را گرم می‌کردند. با رشد فن آوری، شمع با استفاده از نیروی الکتریکی می‌چرخید. به این ترتیب شمع ساخته شد و با همین روند پیشرفت کرد. از آنجا که شمع در ایران از 2500 سال پیش تا حدود 1500 سال پیش استفاده می‌شد، به راحتی می‌توان مشاهده کرد.در ایران از پیه‌سوز به نام ughter استفاده می‌شده‌است. به عبارت دیگر پیه‌سوز، نوعی چراغ برای روشن کردن آتش در میان ایرانیان و هندوان محسوب می‌شده‌است. استفاده از چراغ پیه‌سوز سابقه‌ای طولانی در میان مردمان هند و ایران دارد. از دوران گذشته تاکنون در برخی از شهرهای هند و ایران به عنوان چراغ به کار می‌رفته‌است. در شهر سوخته ایران باستان، شهر سوخته سیستان، شهر سوخته مصر، شهر سوخته چین، شهر سوخته عراق و شهر سوخته پاکستان، نیز به دلیل بهره‌گیری از پیه‌سوز، به چراغ یادشده اشاره شده‌است. با این حال استفاده از چراغ پیه‌سوز امروزه کمتر رایج است. به این معنی که با سوزاندن پیه های حیوانات مرده آنها را برای فروش در مغازه‌های کوچک نگه می‌داشتند. بدین صورت، این چراغ نخستین چراغ پیه سوز ایران بود که پس از نفت و بنزین مهمترین وسیله ی پخت در آشپزخانه‌های ایران بود و در دوره ی صفویه نیز به ایران آمد و با ورود چراغ روغنی تا حدی جایگزین پیه‌سوز کنونی شد. نام پیه‌سوز را نخستین بار در سفرنامه‌ی مادام دیولافوا سیاح ایتالیایی به دست می‌آید. پیه سوز در قرن یازدهم میلادی به عنوان وسیله ای به ایران وارد شد و در بسیاری از سفره‌های ایرانی جای خود را باز کرد. امروزه در ایران فقط دو یا سه نوع پیه‌سوز وجود دارد: پیه‌سوزهای امروزی را از گذشته‌ی دور تا به امروز در هر مکان دیده‌ایم. این نوع چراغ بیشتر در کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا استفاده می‌شد. پیه سوز از یک چوب باریک که از چوب درخت غان ساخته شده بود، ساخته می‌شد و در بالای آن به اشکال خاصی تراشیده می‌شد.  در حال حاضر برای ساخت چراغ پیه سوز به انرژی الکتریکی نیاز نیست. یعنی همان‌طور که در گذشته در بعضی از نقاط دنیا در برخی مواقع برای روشن کردن آتش، چراغ پیه سوز را روشن می‌کردند، امروزه هم برای روشن کردن آتش از پیه استفاده می‌شود و هم برای روشن کردن یک شمع. همچنین در بعضی نقاط دنیا، برای ساختن چراغ پیه سوز به گاز احتیاج است.