انواع مرغ مینا و نگهداری از آن - مرغ مینا از چی میترسه

گونه‌های جدید مینا با ویژگی‌های تهاجمی‌تر، تنوع رنگی بیشتر، مقاومت به سرما و آلودگی‌های زیستی بسیار بیشتر از نوع‌های قدیم، امروزه در سراسر دنیا یافت می‌شود. در ایران هم تعداد زیادی پرنده مینا در ایران زندگی می‌کنند اما تعداد انگشت شماری از این پرندگان در منطقه جنوب شرقی ایران زندگی می‌کنند.مینای ایرانی به سه رنگ قرمز، آبی و سفید دیده می‌شود. رنگ قرمز در ایران معمول‌تر است و به دلیل آنکه در طبیعت به وفور یافت می‌شود، قرمزتر از دیگر رنگ‌ها به نظر می‌رسد، در حالی که سایر رنگ‌ها در طبیعت نادر هستند و به دلیل عدم امکان تشخیص از روی رنگ دانه قرمزشان از نظر اقتصادی چندان اقتصادی نیستند.

نام علمی آن Myna granulata است که در زبان انگلیسی به Myna hunter شهرت یافته است. این پرنده تا حدی هم مانند مرغ مینا، پرنده‌ای مقلد است و تقلید صدای این پرنده تا حدی به خاطر رفتار پر جنب و جوش آن در تقلید صدای پرنده ماده است که به طور مداوم درحال آواز خواندن است و از صداهای مختلفی مانند صدای باد و دم در آواز خواندن خود استفاده می‌کند. پرنده میناها مانند گونه‌های مرغ مینا دارای پرهایی نرم هستند. قسمت میانی پر این پرندگان سفیدرنگ است و در ناحیه انتهایی پر این پرنده خال‌های قرمزرنگی وجود دارد. در برخی از گونه‌های میناها خال‌های سیاه یا سفید هم وجود دارند که این گونه‌ها در میان پرندگان بومی آمریکای شمالی و استرالیا نادر هستند

این نوع جدید معمولا برای دفاع از قلمرو خود از منقار یک گونه بزرگتر استفاده می‌کند. پرنده‌ی اصلی این پرنده مینا و از انواع گونه‌های کوچک‌تر و بومی مناطق جنوب شرق آسیا است. میناها پرندگان کوچکی هستند که توانایی پرواز را ندارند و بیشتر به صورت اجتماعی دیده می‌شوند. آن‌ها به ندرت پرواز می‌کنند و معمولا به صورت تک‌زی دیده می‌شوند. پرندگان جوان‌تر و پیرتر با بال‌های خاکستری، پیشانی، دست‌ها، پاها و منقار قرمز دیده می‌شوند. در مقایسه با مینای معمولی، پرندگان مینایی بزرگ‌تر، قدرتمند‌تر و زیباتر هستند. میناها دارای جثه کوچک و منقار نسبتا بزرگی هستند. این پرنده کوچک می‌تواند تا 12 سانتی متر طول داشته باشد و به طور متوسط وزنی در حدود 75 گرم دارد.

این گونه به صورت تک‌زی در نواحی مرطوب یافت می‌شوند و در طبیعت، در کنار انسان زندگی می‌کند. این گونه از پرندگان در مقابل بیماری‌ها به‌طور متوسط به 3 - 2 سال زمان جهت زنده ماندن نیاز دارند. در هر دقیقه پرنده بالغ حدود 250 گرم غذا می‌خورد و وزن آن به 150 - 50 کیلوگرم می‌رسد. این پرنده در حدود 8 سانتی‌متر طول دارد و از دم دراز و بالهای منقاری با رنگ قرمز نوک‌تیز پوشیده شده‌است. پرهای این پرنده بسیار بلند هستند و تا 70 متر می‌رسند. این پرندگان از خانواده‌ی سارها ( Meteoridae ) هستند. طوطی‌سانان با پرواز سریع، صدای بلند و پاهای بلند، شبیه انسان به نظر می‌رسند.

بیشتر گونه‌ها بومی آمریکای شمالی و استرالیا هستند. اما گونه‌های اروپایی، آفریقایی، آسیایی و حتی آمریکایی نیز گزارش شده‌است. بیشتر گونه‌های میناها بین 5 تا 10 هزار سال عمر دارند و برخی گونه‌های میناها با وجود اندازه متوسط بین 4 تا 6 متر طول داشته و از نظر اندازه جثه از گونه‌های میناتوس کوچکتر می‌باشند. میناهای بالغ معمولا دارای گردنی بلندتر و باریکتر نسبت به میناهای نابالغ هستند. پاها و دم آنها بسیار قوی و دراز می‌باشد. میناها معمولا هنگام احساس خطر با سرعت بسیار زیاد پرواز می‌کنند. در حالت‌هایی دیده شده که میناهای بزرگسال برای فرار از میدان مین شروع به دویدن می‌کنند. آنها معمولا با منقار بلند و چنگال‌هایی در انتهای دم خود میناهای بالغ را تعقیب می‌کنند.

مینای معمولی از درختان مختلف، از جمله افرا، نارون، و زبان‌گنجشک (به انگلیسی: Pinus ) به‌دست می‌آید. مینا پرنده‌ای است زیبا و مقاوم به سرما و برای تقلید صدای انسان و تقلید رنگ‌های زیبا به کار میرود و به این دلیل به پرنده ملی آمریکا نیز شهرت دارد.این گونه به دلیل وجود یک جفت پا بسیار قدرتمند و یک جفت بال که شبیه بال کبوتر است و وجود یک منقار کوچک و کوتاه شناخته می‌شود.در ابتدا گونه Myna به اروپا منتقل شد ولی امروزه فقط در مناطق محدودی از آمریکای شمالی زندگی میکند. گونه مینایی بومی گینه نو میباشد و با نام Vanilla شناخته می‌شود. مینا پرنده‌ای بسیار زیبا و مقاوم به سرما است و آواز خوان خوبی است و در برابر سایر گونه‌های مینا ترجیح می‌دهد جای گرم و پر آفتاب نگهداری گردد.

مینای معمولی از نظر ویژگی‌ها و عادت‌ها و طرز نگهداری، بسیار شبیه به مینای معمولی است و حتی می‌تواند بسیار نزدیک به آن باشد. مینای معمولی را بیشتر به عنوان طوطی سانان و آن گروه از پرندگانی که با تقلید صدا و آواز تقلید از طوطی‌های دیگر در تقلید صداها مهارت دارند می‌شناسند، به طوری که در طبیعت با صداهایی که از خود نشان می‌دهد و تقلید از اصوات دیگر طوطی‌ها را به سمت خود می‌کشاند. به غیر از مینا، گونه‌های دیگری از طوطی‌ها نظیر ماکایو، طوطی ماکایو، طوطی آبی و کاکاتیل هم در طبیعت به صورت یک گونه تلقی می‌شوند. همچنین گونه‌های غیر از مینای معمولی که در منطقه جنوب شرقی آسیا، شمال افریقا و برخی از جزایر زندگی می‌کنند، ممکن است به عنوان گونه‌ای از مینا طبقه بندی شوند.

انواع دیگر آن از جمله مینای صخره‌ای، مینای آبی، مینای خاکستری، مینای سبز و مینای خاکستری تیره به‌عنوان گونه‌های مهاجم در آسیا شناخته شده و پرورش می‌یابند. مینای خاکستری تیره در منطقه آسیا معمولا به نام گونه Myna mynai شناخته شده و این نام برای این گونه به علت شباهت آن به میناهای معمولی است که به مناطق شرق آمریکا، جنوب و شمال استرالیا و نیوزیلند مهاجرت کرده‌اند. گونه Myna mynai را می‌توان به دو گروه مینای عادی ( Myna ) و مینای صخره‌ای ( Myna ) تقسیم کرد. گونه Myna mynai با نام علمی Myna glabra furica به خاطر شباهت به مینای معمولی Myna mynai نامیده می‌شود. با این حال شباهت آن به مینای معمولی Myna mynay بسیار نادر است.

انواع دیگری از میناها نیز به مناطق آسیا و استرالیا گزارش شده‌اند که به عنوان یک گونه مینامحور نیز گزارش شده‌اند. میناها بیشتر گونه‌های مینوتی هستند، هرچندگونه‌های مینوتی که گونه‌های تهاجمی هستند در طبیعت یافت نمی‌شوند. در سال 1792 م پرنده‌شناسی انگلیسی به نام J. P. DeBrooke میناتی را توصیف کرد که به عنوان گونه‌ای مینوتکا شناخته شد و در سال 1884 نیز گونه مینوتکا جدیدی به نام Paradea شناسایی و معرفی شد و بعدا نیز به نام گونه‌ای مینوتکا جدید نامگذاری شد. گونه مینوتکا جدید گونه دیگری از مینوتکا است که در سال 1883 شناسایی شده است.